Zamek Cawdor i Loch Ness

Poranek był rześki i nadal, jak na Szkocję niepodobne - bezchmurny. 

Widok z okna naszego hotelu

Po pałacowo-hotelowym angielskim śniadaniu wyruszyliśmy w drogę. Najpierw pokręciliśmy się jeszcze po miejscowości Nettybridge, w której uwagę przykuwał stary kamienny most (stąd zapewne nazwa miejscowości). Podziwialiśmy miejscowe domostwa.

Miejscowa studnia

Dziś czekał na wyczerpujący dzień z długimi przejazdami. Na początek postanowiliśmy odwiedzić zamek Cawdor. Nim tam jednak dotarliśmy, upajaliśmy się pejzażami północnej Szkocji. 

Mały kościółek z cmentarzem tuż za rogatkami Nettybridge

Pejzaże, pejzaże...

Po około godzinnej jeździe przybyliśmy do Zamku Cawdor.

Cawdor Castle to zamek w parafii Cawdor w Nairnshire. Został zbudowany wokół wieży mieszkalnej z XV wieku, ze znacznymi dodatkami w późniejszych wiekach. Pierwotnie własność rodziny Calder przeszła w ręce Campbellów w XVI wieku. Pozostaje własnością Campbellów i jest obecnie domem Angeliki Campbell, wdowy hrabiny Cawdor , macochy Colina Campbella, 7 hrabiego Cawdor .

Zamek jest najbardziej znany ze swojego literackiego związku z tragedią Williama Szekspira Makbet , w której tytułowy bohater został mianowany „ thanem Cawdoru ”. Jednak historia jest w dużym stopniu fikcyjna, a sam zamek, o którym nigdy nie ma bezpośredniego odniesienia w Makbecie , został zbudowany wiele lat po życiu XI-wiecznego króla Makbeta .

Zamek jest zabytkiem kategorii A , a teren wokół niego znajduje się w Inwentarzu Ogrodów i Projektowanych Krajobrazów w Szkocji, krajowym rejestrze znaczących ogrodów. 

Zamek jest znany ze swoich ogrodów, do których należą: Walled Garden (pierwotnie zasadzony w XVII wieku), Flower Garden (XVIII wiek) i Wild Garden (dodany w latach 60. XX wieku). Ponadto na terenie zamku znajduje się las z licznymi gatunkami drzew.

I właśnie ogrody zainspirowały nas najbardziej. Będąc pod wrażeniem piękna, przemieszczaliśmy się alejkami.

Wejście do ogrodu labiryntu

Południowa część ogrodów.

Potem udaliśmy się w kierunku Wyspy Skye, ktora była naszym głównym punktem na trasie. Przejechawszy miasto Iverness, przemieszczaliśmy się wzdłuż jeziora Loch Ness.

Loch Ness (wym. [ˌlɒx ˈnɛs]; gael. Loch Nis, wym. [l̪ˠɔxˈniʃ], dosłownie jezioro Nis) – słodkowodne jezioro (loch) o długości około 37 kilometrów i 1,5 kilometra szerokości. Tafla wody położona jest na wysokości 16 metrów n.p.m.. Jezioro leży na południowy zachód od Inverness. Loch Ness to największy zbiornik wodny na linii tektonicznej znanej jako Great Glen, która biegnie z północy od Inverness do Fort William na południu. Kanał Kaledoński łączący wybrzeża po obu stronach Great Glen biegnie poprzez Loch Ness.

Loch Ness jest jednym z wielu połączonych ze sobą jezior szkockich, które powstały w miejscach wyrzeźbionych przez lodowiec w czasie ostatniej epoki lodowcowej. Przejrzystość wody w Loch Ness jest niska, co jest spowodowane dużą zawartością torfu w ziemi przylegającej do jeziora. Loch Ness jest drugim co do wielkości szkockim jeziorem, ma powierzchnię 56,4 km², ale ma największą objętość dzięki swojej głębokości. W najgłębszym miejscu mierzy ono 226 metrów.

Jezioro Ness służy także jako niższy rezerwuar dla elektrowni wodnej Foyers.

Na południowo-zachodnim krańcu jeziora, w pobliżu Fort Augustus, znajduje się jedyna wyspa Loch Ness – Cherry Island. Jest ona przykładem kranog, sztucznej wyspy stworzonej przez człowieka z okresu epoki żelaza.

Swą sławę Loch Ness zawdzięcza rzekomo zamieszkującemu jego głębiny potworowi.

Nam niestety potwora nie było nam dane zobaczyć.

Dalej podążaliśmy w kierunku Wyspy Skye.